„Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby stali się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego” (J 1,12)

Jakże bliski stał się dla mnie w ostatnim czasie św. Jan Chrzciciel! Bliski, nie znaczy znajomy, wręcz przeciwnie – jak dla mnie to jeden z najbardziej niesamowitych ludzi w naszych dziejach, ale pozostający tajemnicą, niedoścignionym wzorem, drugi po św. Józefie, od którego chciałoby się naprawdę dużo dowiedzieć.

Jednak przecież nie chodzi tutaj o słowa, które mogliby nam obaj pozostawić po sobie czy pytania, na które odpowiedzieliby. Zresztą, czy tak trudno wyobrazić sobie to, co mogliby jednogłośnie zawołać z błyskiem w oku i radością? Słyszę przecież wyraźnie: Wierz tylko! Idź do Jezusa! Zaufaj! Tylko On jest prawdą i życiem. Z Jego serca wychodzi źródło miłości, z którego możesz zaczerpnąć w każdej chwili, zwłaszcza, gdy stoisz nad przepaścią w swojej bezradności albo ustajesz w drodze z pragnienia, bo wydawało ci się, że jesteś jak wielbłąd, który prawie bez mrugnięcia okiem potrafi przejść przez pustynię o własnych zapasach wody…

Obaj swoim życiem oddanym „dla” Jezusa potwierdzają głęboki sens takiej postawy. Wyobrażam sobie ich serca bijące w tym samym rytmie, co Najświętsze Serce Jezusa. Serca, które do ostatniego tchnienia biły przede wszystkim dla Niego. Jednak nie w izolatce, zamkniętej komorze, do której nie ma dostępu, lecz poprzez coraz bardziej rozszerzający się krwioobieg służby i miłości względem innych. Obaj także zapraszają do bycia świadkiem Jezusa w miejscu, w którym żyjemy. Przecież nie jest ono dziełem przypadku, tylko Opatrzności Bożej. Wszakże nie od dziś wiadomo, że „Duch wieje kędy chce”…

Myślę, że śmiało dołączyliby także obaj do modlitwy św. Pawła za nas:

„Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących.” (Ef 1, 18-19a)